Spis tre艣ci: 聽opis 聽| mapa 聽| komentarze

Brzuze – Tr膮bin (szlak pieszy, zielony)

Brzuze - Obory - Ostrowite - Tr膮bin

0.00 (0%) - 0 g艂osy

32 km

Pobierz 艣lad GPS: KML | GPX

Znak - Szlak pieszy zielony

Mapa

Opis

 

Tekst publikowany dzi臋ki uprzejmo艣ci Oddzia艂u Miejskiego PTTK w Toruniu

 

Gmina Brzuze administracyjnie znajduje si臋 w powiecie rypi艅skim, w jego zachodniej cz臋艣ci. Powierzchnia gminy wynosi 87 km2. Gmin臋 zamieszkuje oko艂o 5900 mieszka艅c贸w. Walory przyrodnicze i krajoznawcze skupione na terenie gminy to skuteczne argumenty dla turyst贸w. Niew膮tpliw膮 atrakcj膮 umilaj膮c膮 pobyt jest opracowany i wyznaczony w terenie z inicjatywy w贸jta Pana Jana Koprowskiego i Oddzia艂u Miejskiego PTTK im. M. Sydowa w Toruniu szlak turystyczny pieszy w kolorze zielonym. zapraszamy na w臋dr贸wk臋 tym szlakiem.

Przebieg szlaku Brzuze – Tr膮bin

0.0 km Brzuze – wie艣, siedziba gminy. Pierwsze wiadomo艣ci historyczne o osadzie pochodz膮 z I polowy XIV w. i znajduj膮 si臋 w dokumencie ksi膮偶膮t dobrzy艅skich Boles艂awa i W艂adys艂awa z 1307 roku.
W 1497 roku cz臋艣膰 wsi nale偶膮c膮 do Mateusza Brzuskiego skonfiskowano za niestawiennictwo podczas wyprawy wojennej na Mo艂dawi臋. Cz臋艣膰 t膮 otrzyma艂 Miko艂aj Radzikowski z Radzik贸w. Oko艂o 1564 roku cz臋艣膰 wsi oraz karczma znajdowa艂a si臋 w r臋kach Bart艂omieja Kie艂pi艅skiego. Pod koniec XVII w. w艂a艣ci-cielami wsi byli: Dobrscy, Brzoski oraz D膮browski. W I po艂owie XVIII w. stanowi艂a w艂asno艣膰 Kazimierza Ro艣ciszewskiego, a od 1762 roku Jana Przeciszewskiego. W 1822 roku Brzuze mia艂o 18 dym贸w i 123 mieszka艅c贸w. W XIX w. maj膮tek brzuski nale偶a艂 kolejno do Romockich, Rutkowskich oraz Dziewa-nowskich. Ostatnim w艂a艣cicielem by艂 Edmund Szatkowski.
Ciekawostki krajoznawcze: park podworski, krajobrazowy z drugiej II XIX w., jezioro Brzuskie, z nie zadrzewionymi brzegami, posiada powierzchni臋 17 ha oraz max. g艂臋boko艣膰 8 m, kapliczka przydro偶na kamienna z 偶eliwnym krzy偶em z 1901roku. Dojazd – PKS.
1.5 km Piskorczyn – wie艣 w gm. Brzuze, wymieniana w po艂owie XVI w. jako w艂asno艣膰 Piskorskich herbu Do艂臋ga. W 1673 roku w艂asno艣膰 szlachecka m.in. Tadajewskich, Borowskiego i Ro艣ciszewskiego. 聽W 1747 roku nale偶a艂a do Jana Ostrowskiego, po kt贸rym dziedziczy艂 syn Franciszek. Oko艂o 1822 roku we wsi by艂o 15 dym贸w zamieszka艂ych przez 155 mieszka艅c贸w. W XIX w. maj膮tek piskorczy艅ski posiadali Ostrowscy. Ostatnimi w艂a艣cicielami byli 艢ledzianowski i Marcinkowski. Pod koniec XIX wieku maj膮tek obejmowa艂: Piskorczyn, Nowiny i Arturowizn臋 i liczy艂 ok. 125 ha powierzchni.
Ciekawostki krajoznawcze: dw贸r z prze艂omu XIX i XX w. w otoczeniu niewielkiego parku, kapliczka przydro偶na tzw. Bo偶膮 M臋ka z XX w.
Dojazd – PKS.
3.5 km Ugoszcz – wie艣 w gm. Brzuze. Wzmiankowana historycznie w 1418 roku przy okazji sporu prowadzonego przez Miko-艂aja Ugoskiego. Do Ugoskich wie艣 nale偶a艂a r贸wnie偶 w XVI w. W ko艅cu XVII w. by艂a w艂asno艣ci膮 Pieg艂owskiego i Radziems-kiej, a nast臋pnie Zieli艅skich. To tu w maj膮tku nale偶膮cym do brata Jana Zieli艅skiego ukrywa艂 si臋 w czasie wojny p贸艂nocnej arcybiskup Iwowski Konstanty Zieli艅ski herbu 艢winka. Arcybiskup by艂 poszukiwany za to, 偶e 4 pa藕dziernika 聽1704 roku koronowa艂 w Warszawie Stanis艂awa Leszczy艅skiego na kr贸la Polski. W 1796 roku Jadwiga Zieli艅ska sprzeda艂a dobra ugoskie Ludwikowi Borzewskiemu. Od tego czasu do 1939 roku maj膮tek znajdowa艂 si臋 w r臋kach Borzewskich herbu Lubicz. Oko艂o 1827 roku znajdowa艂y si臋 we wsi 33 domy zamieszka艂e przez 349 mieszka艅c贸w. W 1877 roku dobra ugoskie obejmowa艂y Ugoszcz, Dabr贸wk臋 i Julianowo. Podczas wojny bolszewicko polskiej w 1920 roku w obronie swojego maj膮tku zgin膮艂 Antoni Borzewski, po kt贸rym maj膮tek odziedziczy艂a 偶ona Helena.
Ciekawostki krajoznawcze: eklektyczny pa艂ac z II po艂owy XIX w., w kt贸rym obecnie ma siedziba Dom Pomocy Spo艂ecznej ,,Kombatant”, zesp贸艂 obiekt贸w pofolwarcznych z II po艂owy XIX w., park pa艂acowy, krajobrazowy z XIX w. rozci膮gaj膮cy si臋 do jeziora Ugoskiego, jezioro Ugoskie posiadaj膮ce 23 ha powierzchni i max. g艂臋boko艣膰 ok. 2 m. W latach 1824-1825 w pa艂acu koncertowa艂 m艂ody Fryderyk Chopin, kt贸ry wymieni艂 wie艣 w swojej korespondencji.
Dojazd – PKS.
5.5 km Julianowo – wie艣 w gm. Brzuze. Folwark julianowski zosta艂 za艂o偶ony na pocz膮tku lat 30-tych XIX w. przez Antoniego Brzeskiego z Ugoszcza. Do czasu wybuchu II wojny 艣wiatowej nale偶a艂 do d贸br Ugoszcz. Ciekawostki krajoznawcze: kapliczka przydro偶na, kamienna z 偶eliwnym krzy偶em z 1904r. 聽Dojazd – PKS.
7.5 km Okonin – wie艣 w gm. Brzuze. Osada wymieniana w XVI w. jako nale偶膮ca do Jakuba Oko艅skiego herbu Na艂臋cz. W latach 1543-1547 nale偶a艂a do 5 syn贸w Oko艅skiego. Jako w艂a艣ciciele cz臋艣ci wsi s膮 jeszcze notowani w ko艅cu XVII w. W 1748 roku w艂a艣cicielem jest Micha艂 Mazowiecki herbu Do艂臋ga, w 1775 roku Jan Pl膮skowski, a w 1789 roku Franciszek Kozicki. Od 1796 roku nale偶a艂a do Borzewskich z Ugoszcza. Ciekawostki krajoznawcze: jezioro Okonin o powierzchni ok. 10 ha, cmentarz ewangelicki z XIXw., w cz臋艣ci po艂udniowej wsi strefa obszaru chronionego krajobrazu ,,Drumliny Zb贸je艅skie”. Dojazd – PKS.
9.0 km Obory wie艣 w gm. Zb贸jno. Osada wzmiankowana w 1502 roku jako w艂asno艣膰 szlachecka. Od polowy XVI w. nale-偶a艂a do rodziny 艁ochockich. Na pocz膮tku XVIII w. (1605 r.) posiadaczem Ob贸r by艂 艁ukasz Rudzowski z Murzynowa, kt贸ry wraz z ma艂偶onk膮 Ann膮 postanowili ufundowa膰 na g贸rze Grodzisko ko艣ci贸艂 z klasztorem dla karmelitow trzewiczkowych. W 1612 roku 艁ukasz Rudzowski zmar艂 i wkr贸tce te偶 sp艂on膮艂 drewniany ko艣ci贸艂. Ponownie ko艣ci贸艂 wzniesiono w latach 1617-1618, te偶 jako drewniany. Stopniowo od 1642 roku drewniany ko艣ci贸艂 zast臋powano budowl膮 mu-rowan膮. R贸wnocze艣nie z ufundowaniem klasztoru ma艂偶e艅stwo Rudzowskich po swojej 艣mierci zapisa艂o wie艣 i najbli偶sz膮 okolic臋 karmelitanom. W ko艅cu XVIII w. dobra klasztorne obejmowa艂y: Obory, G艂臋boczek, Rochal, Rudziska oraz Stalmierz.
Ciekawostki krajoznawcze: barokowy ko艣ci贸艂 Nawiedzenia NMP, z po艂owy XVIIw. wraz z murowanym klasztorem z I po艂owy XVIII w. stanowi膮 obecnie znane w kraju sanktuarium Matki Boskiej Oborskiej, obok Karmelu Oborskiego wzg贸rze nazywane ,,Kalwaria” , na kt贸rym znajduje si臋 cmentarz z ciekawymi grobowcami okolicznej szlachty oraz pi臋trowymi katakumbami, w kt贸rych znajduj膮 si臋 r贸wnie偶 szcz膮tki okolicznej szlachty. Na cmentarzu wznosz膮 si臋 r贸wnie偶 kaplice rodzinne: Borzewskich, Engestrom贸w oraz Barthel贸w, jezioro Oborskie posiada oko艂o 57 ha, powierzchni oraz max. g艂臋boko艣膰 4m. Dojazd – PKS.
13.0 km Jezioro Parowskie – o powierzchni oko艂o 7 ha. Ciekawostki krajoznawcze: oko艂o 700 metr贸w na wsch贸d od jeziora Parowskiego nad brzegiem jeziora Kocio艂 jest zlokalizowane grodzisko wczesno艣redniowieczne, kt贸re by艂o zamieszka艂e w XI-XII w. Wa艂y grodziska o wysoko艣ci do 2,5 km s膮 dobrze zachowane.
15.0 km Radzynek – wie艣 w gm. Brzuze. W I po艂owie XVI w. nale偶a艂a do Radzy艅skich. W 1673 roku stanowi艂a w艂asno艣膰 Kaweckiego i Cetkowskiego. Cetkowski i Makomaski s膮 w艂a艣cicielami maj膮tku radzy艅skiego w 1775 roku. Od 1789 roku posiadaczem wsi zosta艂 Ludwik Przeciszewski, a od 1808 roku Franciszek Romocki. W 1822 roku by艂o tam 12 dym贸w zamieszka艂ych przez 112 mieszka艅c贸w. Oko艂o po艂owy XIX w. zosta艂 we wsi wzniesiony szachulcowy dw贸r, kt贸ry spali艂 si臋 w 1945 roku. Po Romockich kolejnymi w艂a艣cicielami maj膮tku byli Rutkowscy, do 1912 roku. Ostatnimi w艂a艣cicielami dworu i maj膮tku by艂a 偶ydowska rodzina Kohn贸w (Cohn贸w). Ciekawostki krajoznawcze: park podworski z II po艂owy XIX w. usytuowany przy Szkole Podstawowej wzniesionej w miejscu dawnego dworu. W parku 17 gatunk贸w drzew i krzew贸w, krzy偶 przydro偶ny z figura Matki Boskiej z XX w. Dojazd – PKS.
16.5 km Jezioro 呕alskie Du偶e (Wielgie) – o powierzchni oko艂o 163 ha i max. g艂臋boko艣ci 17 m
18.0 km 呕ale – wie艣 w gm. Brzuze. Po raz pierwszy wymieniona w 1252 roku przy okazji zamiany dokonanej pomi臋dzy ry-cerzem Piotrkiem 艢wi臋tos艂awiem i ksi臋ciem kujawskim Kazimierzem. Piotrek otrzyma艂 w贸wczas 呕ale wraz z 7 jeziorami. W 1324 roku krzy偶acy zniszczyli gr贸d obronny w 呕alem, kt贸ry nie zosta艂 ju偶 odbudowany. Z 1497 roku jest wiadomo艣膰 o parafii 偶elskiej i plebanie Miko艂aju, a w 1502 roku wzmianka o drewnianym ko艣ciele 艣w. Wojciecha. 呕ale by艂o gniazdem rodzinnym 呕elskich, kt贸rych widzimy tu jeszcze u schy艂ku XVII w. W XVIII wieku wie艣 nale偶a艂a m.in. do Mossakowskich, Or艂owskich i Gockowskich. W ko艅cu XIX w. maj膮tek 偶elski przeszed艂 do Che艂mickich. W latach 1564, 1789 i 1940 by艂 wzmiankowany m艂yn wodny w 呕alem nap臋dzany wodami Ru藕ca. W 1827 roku we wsi by艂o 27 dom贸w, w kt贸rych 偶y艂o 258 mieszka艅c贸w. Ostatnimi w艂a艣cicielami maj膮tku w 呕alem byli ks. Teodor Matuszczyk i Henryk Radaszkiewicz.

Ciekawostki krajoznawcze: ko艣ci贸艂 parafialny 艣w. Anny, murowany, wzniesiony w latach 1930-1935 wg projektu arch. Jaros艂awa Wojciechowskiego 聽; nad jeziorem Kopiec grodzisko wczesno艣redniowieczne zasiedlone w XII-XIII w. 聽Na majdanie grodziska w po艂owie XVI w. 贸wcze艣ni w艂a艣ciciele 呕elscy wznie艣li murowan膮 budowl臋 obronna, kt贸rej 艣lady w postaci od艂amk贸w ceg艂y gotyckiej potwierdzi艂a podczas bada艅 archeologicznych w 1969 roku 聽J. Chudziakowa; cmentarz katolicki z II po艂owy XIX w. oraz jezioro Kopiec o powierzchni ponad 15 ha i max. g艂臋boko艣ci 9 m. Dojazd – PKS.

19.5 km Jezioro Bobrowiec – o powierzchni oko艂o 6 ha.

 Kaplica i tzw. Kalwaria w Studziance, fot. P. Siemi膮tkowski20.5 km Studzianka – osada w gm. Brzuze powsta艂a w XVIII w., na gruntach wsi Kleszczyn. Na pocz膮tku XVIII w. zos-ta艂a tu zbudowana drewniana kaplica przez Franciszka Dzia艂owskiego. Oko艂o 1725 roku Pustelni臋 (tak nazwano zabudo-wanie przy kapliczce) zamieszkiwa艂o 3 pustelnik贸w. Biskup p艂ocki Aleksander Stanis艂aw Kostka zatwierdzi艂 kultMatki Boskiej Studziennej. Oko艂o 1780 roku podczas wizytacji biskupiej zapisano, 偶e 鈥… kapliczka 聽Przenaj艣wi臋tszej Marii Panny w Studziance zosta艂a wybudowana za ofiary uzyskane przez pustelnika…”. W 1817 roku nabo偶e艅stwa w kaplicy odbywa艂y si臋 2 razy w roku. W 1907 roku proboszcz 偶elski upo-rz膮dkowa艂 otoczenie kaplicy i cudownego 藕r贸d艂a. Ciekawostki krajoznawcze: kaplica p.w. Naj艣wi臋tszej Marii Panny (tak偶e: Matki Boskiej Studziannej i 艣w. Jakuba) wzniesiona oko艂o 1720 roku. Odnowiona w 1820 roku, rozbudowana w 1907 roku; na cudownym 藕r贸de艂ku wznosi si臋 kapliczka nazywana Kalwari膮 z 1907 roku. Na parterze kapliczki ocembrowana studzienka; obok ko艣ci贸艂ka starodrzew, kt贸rego 5 lip, 23 graby i wierzba obj臋te s膮 ochron膮 przyrody w formie pomnika przyrody; na obszarze wsi Kleszczyn 藕r贸d艂o ,,Studzianka” daj膮ce pocz膮tek strumieniowi zasilaj膮cemu jezioro Kleszczy艅skie; jezioro Klesz-czy艅skie posiada powierzchni臋 72 ha i max g艂臋boko艣膰 11 m; na p贸艂wyspie jeziora zlokalizowane jest grodzisko 艣redniowieczne zamieszka艂e w XV-XVI; nad jeziorem cmentarz ewangelicki z II po艂owy XVIII w. z tumbami ce-mentowymi.

Tablica pami膮tkowa na cmentarzu ewangelickim w Przyrowie, fot. P. Siemi膮tkowski

21.5 km Przyrowa – Mo艣ciska – wie艣 w gm. Brzuze. Osada powsta艂a w XVIII w. W 1822 roku by艂y tu 3 dymy i 15 miesz-ka艅c贸w. Wie艣 w XIX w. zasiedlona przez kolonist贸w niemieckich, kt贸rzy wznie艣li po I wojnie 艣wiatowej kaplic臋 ewan-gelick膮. Ciekawostki krajoznawcze: cmentarz ewangelicki z II po艂owy XVIII w. z kilkoma tumbami; jezioro Ostrowite posiadaj膮ce 46 ha powierzchni i max. g艂臋boko艣膰 13 m.; na zachodnim brzegu jeziora zlokalizowane jest grodzisko o lokalnej nazwie “Szaniec” zamieszka艂e w XI-XII w., zniszczone przez usypan膮 grobl臋.

24.0 km Ostrowite – wie艣 w gm. Brzuze. Wie艣 wymieniana w 1497 roku, po艂ow臋 kt贸rej otrzyma艂 Jan Firlej w ramach konfiskaty maj膮tku Ders艂awa Ostrowickiego za niestawienie si臋 na wypraw臋 wojenn膮 do Mo艂dawii. W II po艂owie XVI.w. wie艣 stanowi艂a w艂asno艣膰 Ostrowickich i Sumi艅skich. W 1789 roku w Ostrowitem by艂y 4 dzia艂y szlacheckie nale偶膮ce do: Gniazdowskich, Zglinickiego oraz Chlebowskiego, a w I po艂owie 3 dzia艂y nale偶膮ce do: W艂adys艂awa Gniazdowskiego oraz Jakuba i Wiktorii Ro艣ciszewskich. Od 1846 roku ca艂o艣膰 maj膮tku znalaz艂a si臋 w r臋kach Micha艂a Cissowskiego. W II po艂owie XIX w. oraz do pocz膮tku XX w. w艂a艣ciciele maj膮tku zmieniali si臋 wielokrotnie. Ostatnimi w艂a艣cicielami do II wojny 艣wiatowej byli Boles艂aw P艂oski oraz Krzymuscy. W 1822 roku wie艣 liczy艂a 18 dym贸w, w kt贸rych mieszka艂o 145 miesz-ka艅c贸w. W 1900 roku okoliczni ziemianie za艂o偶yli Towarzystwo Cukrowni Akcyjnej ,,Ostrowite” rozpoczynaj膮c budow臋 cukrowni, kt贸r膮 wzniesiono do 1908 roku. Przy cukrowni pobudowano du偶y budynek dyrekcji w 1909 roku i za艂o偶ono park. W latach 1925-1926 uruchomiono na potrzeby cukrowni dwie linie kolejki w膮skotorowej Ostrowite-Wojnowo i Ostrowite – Brodnica. (cukrownia zosta艂a rozebrania kilka lat temu – dop. red.)

Ciekawostki krajoznawcze: kaplica p.w. Naj艣wi臋tszego Serca Pana Jezusa, wzniesiona w latach 1929-1930 przez arch. Antoniego Dygata ku czci Antoniego Borzewskiego ziemianina z Ugoszcza, kt贸ry w obro-nie rodzinnego maj膮tku zgina艂 w dniu 16 sierpnia 1920 roku z rak bolszewik贸w; dw贸r murowany z ko艅ca XIX wieku, wok贸艂 kt贸rego park krajobrazowy z pocz膮tku XX w.; zabytkowy zesp贸艂 cukrowni z lat 1900-1922 i eksponatem lokomotywy w膮skotorowej; 聽dawny zajazd przydro偶ny z II po艂owy XIX w.; park przy cukrowni z pocz膮tk贸w XX w., w kt贸rym wyst臋puje 51 gatunk贸w drzew i krzew贸w; kapliczki przydro偶ne z XXw, w tym jedna kamienna przy drodze do Tr膮bina z 1907r.. Dojazd – PKS.

29.0 km Gulbiny – wie艣 w gm. Brzuze. Wie艣 wymieniono w 1452roku przy okazji sporu o s膮siedni膮 wie艣 i jez. D艂ugie, jaki prowadzi艂 贸wczesny w艂a艣ciciel – Andrzej z Rembielina. W 1510 roku 聽wzmiankowana jest parafia w Gulbinach. Oko艂o 1564 roku wie艣 stanowi艂a w艂asno艣膰 Bali艅skich i Sierakowskiego. Podczas wojen szwedzko-polskich zosta艂 zniszczony ko艣ci贸艂, kt贸ry nie naprawiany w ko艅cu si臋 zawali艂. Od 1673 roku maj膮tek gulbi艅ski nale偶a艂 do Jakuba Rokitnickiego herbu Prawdzic, po kt贸rego 艣mierci przej膮艂 dobra syn Jan. W dalszej kolejno艣ci maj膮tek nale偶a艂 do Nicborskiego, Orsettiego, a od 1789 roku dobra przesz艂y do Ignacego Piwnickiego. W 1827 roku we wsi by艂o 27 dom贸w (dym贸w) i 1231 mieszka艅c贸w. Piwniccy posiadali dobra gulbi艅skie do 1925 roku. W okresie wakacji 1824-1825 w Gulbinach przebywa艂 m艂ody Fryderyk Chopin, kt贸ry by艂 go艣ciem Alojzego Piwnickiego. W po艂owie XIX wieku dobra gulbi艅skie obejmowa艂y: Gulbiny, folwark 艁膮czonek oraz m艂yn wodny nad jeziorem D艂ugim. W 1922 roku c贸rka Mariana Piwnickiego Helena wysz艂a za m膮偶 za Boles艂awa Brzezickiego herbu T臋py Top贸r. Od 1925 roku Brzeziccy stali si臋 w艂a艣cicielami maj膮tku do czasu wybuchu II wojny 艣wiatowej. W 1939 roku podczas balu w pa艂acu przebywa艂 w nim na zaproszenie w艂a艣cicieli gen. W艂adys艂aw Anders.

Ciekawostki krajoznawcze: park podworski za艂o偶ony w I po艂owie XIX w. przez Alojzego Piwnickiego, w kt贸rym wyr贸偶-niono 21 gatunk贸w drzew i krzew贸w; jez. D艂ugie posiadaj膮ce powierzchni臋 ok. 109 ha oraz max. g艂臋boko艣膰 18 m., kapliczka przydro偶na z XIX w. Dojazd – PKS.

32.0 km Tr膮bin – wie艣 w gm. Brzuze. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1348 roku kiedy to arcybiskup gnie藕nie艅ski Jaros艂aw przy rozstrzygni臋ciu sporu przyzna艂 Tr膮bin i Ru偶e wraz z przyleg艂o艣ciami biskupowi p艂ockiemu Klemensowi. W 1453 roku zosta艂 wymieniony pleban tr膮bi艅ski Wojciech. W 1564 roku wie艣 nadal nale偶a艂a do biskup贸w p艂ockich. Pod koniec XVI w. drewniany ko艣ci贸艂 pw. Wszystkich 艢wi臋tych znajdowa艂 si臋 w dobrym stanie, a jego proboszczem by艂Stanis艂aw 呕贸rawski. W 1628 roku ko艣ci贸艂 zosta艂 znisz-czony przez wojska szwedzkie tak samo jak ca-艂a wie艣. W II po艂owie XVII w. Tr膮bin by艂 w艂asno艣ci膮 biskupia do 1796 roku czyli do czasu sekularyzacji maj膮tku ko艣cielnego, w tym czasie dobra tr膮bi艅skie by艂y wydzier偶awiane m.in. Tomaszowi Murzynows-kiemu w 1732 roku; Piotrowi Sumi艅skiemu do ko艅ca XVIII w. W latach 1807-1813 w艂a艣cicielem d贸br Tr膮-bin by艂 marsza艂ek francuski Andre Massena, kt贸ry otrzyma艂 je z nadania Napoleona I Bonapartego.

Oko艂o 1822 roku wie艣 posiada艂a 47 dym贸w i 301 mieszka艅c贸w, 贸wczesny maj膮tek tr膮bi艅ski opr贸cz area艂u uprawnego posiada艂 murowany dw贸r, 艣pichlerz, gorzelni臋, obory dla byd艂a, stajnie dla koni oraz browar. W 1836 roku car Miko艂aj I nada艂 dobra tr膮bi艅skie oficerowi rosyjskiemu pu艂kownikowi Demetriuszowi W艂asowowi. W r臋kach Rosjan maj膮tek znajdowa艂 si臋 do wybuchu I wojny 艣wiatowej. Okres mi臋dzywojenny dla maj膮tku by艂 czasem powolnej parcelacji.

Ciekawostki krajoznawcze: ko艣ci贸艂 艣w. Antoniego, wzniesiony w latach 1878 1881z ceg艂y przez ks. Antoniego Ko艂akowskiego; przy ko艣ciele wolnostoj膮ca dzwonnica ceglana z 1891 roku; cmentarz katolicki 聽za艂o偶ony w II po艂owie XIX w. z ciekawymi grobowcami Piwnickich, Abczy艅skich, Ro艣ciszewskiej i Koskowskiego; skupienie buka w ilo艣ci 20 sztuk o wysoko艣ci 18-24 m i pier艣nicy 174-213 cm (pomnik przyrody); jez. Tr膮bin posiada powierzchni臋 49 ha i max. g艂臋boko艣膰 16 m.; przy Tr膮binie-Rumunkach pozosta艂o艣ci cmentarza ewangelickiego z XIXw.Dojazd – PKS.

Autor tekstu i zdj臋膰 – Henryk Mi艂oszewski

Znakowany turystyczny szlak pieszy w kolorze zielonym, z przebiegiem j/w zosta艂 wyznaczony w terenie przez dzia艂aczy spo艂ecznych z Odzia艂u Miejskiego PTTK im. Mariana Sydowa w Toruniu, kt贸ry jest administratorem szlaku i posiada pe艂ne prawa autorskie zwi膮zane ze szlakiem (przebieg trasy, kilometra偶, kod szlaku, symbolika, nazwa i opis krajoznawczy)

Trasy w okolicy

Kategorie

Rodzaje szlaku: Szlak pieszy (znakowany). Miejscowo艣ci: Brzuze i Tr膮bin. Regiony: Golubsko-Dobrzy艅ski (powiat), Ziemia Che艂mi艅ska i Ziemia Dobrzy艅ska. Wojew贸dztwa: kujawsko-pomorskie.

Ostatnia modyfikacja: 20 lutego 2017