Wydawać by się mogło, że to będzie zwykła wycieczka rowerowa – do Decathlona w Bydgoszczy i z powrotem. Nic bardziej mylnego! Dzisiejsza eskapada stała się swoistą misją mającą na celu pojednanie dwóch zwaśnionych miast – Thorn i Bromberg (nazwy niemieckojęzyczne nieprzypadkowe). A zaczęło się niewinnie. Inicjator rajdu zaspał nieco i ostatecznie po iście królewskim śniadaniu wyruszył wraz ze swym towarzyszem misji (misjonarzem?) sporo po 10:00, kiedy słońce już świeciło pięknie na niebie bezchmurnym. Oficjalna wersja planu to odwiedziny sklepu sportowego zwanego Decathlon w celu zakupienia niezbędnego sprzętu i narzędzi do planowanej wycieczki pierwszomajowej. Bo cel być musi. I tak oto ruszyli z kopyta, rzec by się chciało, Krzyżacy z grodu Copernicusa przez pola i łąki do Starego Torunia. Ale zanim Stary Toruń z ulicą Szeroką na czele, został zdobyty, trza było zmierzyć się z festynem religijnym na podwórku niejakiego Ojca R. Z pewnością jako misję poczytać nigdy nie będę zjednanie sobie bądź społeczeństwu aprobaty tudzież nawet akceptacji sekty wyżej wspomnianego Mistrza Sekty Beretów Moherowych (nie mylić z Mistrzem Krzyżackim – choć porównanie w zasadzie stosunkowo adekwatne, gdyż oba tytuły implikują zaborczość w kwestiach zarówno politycznych, jak i religijnych). Stary Toruń. To tu w zasadzie zdałam sobie sprawę z jaką misją, jako nam – marnym Krzyżakom (Krzyżaczkom?) dało się spotkać. Bowiem to tu isniała ongiś warownia krzyżacka a teraz pozostał obelisk na znak pierwotnej lokalizacji Torunia. Jak widzicie – nieprzypadkowo i ulica Szeroka, jako główna pojawia się właśnie we wsi, gdzie bocian spokojnie buduje gniazdo, a psy ujadają na widok nieznajomych (czyt. mój). To właśnie tu doszłam do wniosku na wniosek (jakże bogaty znaczeniowo jest język polski!) mego Towarzysza Niedoli, że przyszło nam Szlak Metropolitarny wyznaczać! Ale jakiż to szlak, gdy obie metropolie skłócone, nie od dziś bynajmniej. Trza to zmienić! A jakże! I z białą chustką na powitanie Bromberga jechać. Kto, ze mną przyjemność niewątpliwą na mobilu dwukołowym jechać miał, wie – iż zawsze w „opłakanym” (w sensie dosłownym) stanie pokonuję odległości. Dlatego białych chustek (higienicznych) na zażegnanie sporu nie brakło. I z takim oto przeświadczeniem pomknęły na rumakach swych. Górsk – wiatr w oczy. Ale czym on dla niestrudzonych Misjonarzy? Czmych – czmych po wybojach dróg polnych i krajowa 80 wita nas ruchem sporym. Dokładnie 10km mykamy poboczem do Złej Wsi Wielkiej, mijając Pędzewo – i tu jak przystało na nazwę miejscowości pędziłyśmy co sił w nogach i kołach. Złość Wsi Wielkiej starałyśmy się ugodzić śmiechem na widok prowizorycznego straganu z owocami i odzieżą „dla pań puszystych”. Chustek białych moc pozwoliła pomknąć czym prędzej do .. Złej Wsi Małej. Dlaczegóż takowe nazwy miejscowości te noszą, trudno wydedukować. Bynajmniej nie spotkałam się z nieżyczliwością mieszkańców. A sielsko-anielskie widoki natury także nie potwierdzają złowrogości kryjącej się tuż za zakrętem. No nic – mykamy dalej. Droga do Słudzewa wiedzie czarnym szlakiem. Mój Towarzysz Niedoli delektuje się faktem przemierzania szlakami rowerowymi, więc w tym miejscu pragnę dodatkowo wspomnieć iż w trakcie dzisiejszej eskapady dane nam było przemierzać szlakiem czerwonym, czarnym, zielonym i niebieskim. Ta różnorodność kolorystyczna szlaków jedynie potęguje rangę powstania nowego szlaku – Szlaku Metropolitalnego. Tuż przed górą skłudzewską minęło nas zacne grono dojrzałych kolarzy (wiek 60+) , którzy po kwiecistym powitaniu i propozycji wspólnego rajdu (to nic, że w przeciwnych kierunkach zmierzaliśmy) doszli do wniosku, że dziś mieli marzenia senne z nami związane! Achhhh! You made my day, Mr BikeLover ;) Skłudzewo. A w zasadzie Góra Skłudzewska. Ostatnim razem noga ma postała, tuż przed jej widokiem. Tym razem, została zdobyta na Sanie w rewelacyjnym czasie podjazdowym – 9km/h! Tuż przed rozjazdem – posiłkować się musiały dzielne Misjonarki, radą zacnego Kolegi (zwanego w pewnych gronach – Kasą) który niejaką kiedyś wyznaczył nieświadomie część Szlaku. Po konsultacji pomknęły szalone Krzyżaki przez pagórki większe i mniejsze, zmagając się z wiatrem wprost do Bolumina. W drodze towarzyszyło nam ptactwo. W zasadzie, na przestrzeni całej eskapady, stworzenia lotne towarzyszyły mi z dużą częstotliwością. Zaliczone: 3 kury przelatujące przez jezdnie tuż przed kołami Sana, 3 muchy w oku mym, 2 ptaszki (odmiana nieznana) i 2 motyle przysiadujące nieomal na kierownicy. W Boluminie pouczonam została co by w lewo skręcić i na Wałdowo Królewskie kierować się winnam. Wałdowo Królewskie swymi przedmieściami przywitało nas radośnie: pagórki, chmurki, lasy, łąki – zacnie zaiste! Fakt, iż mój zachwyt spowodowany być mógł pochodzeniem mym i tęsknotą za wsią prawdziwą (podobno „kto ze wsi pochodzi, na wieś wróci”… ;) Wtenczas aspekt natury mógłby być zaczątkiem do zmiany nazwy miejscowości na Wałdowo Wiejskie. Otóż nie! O czym przekonałam się za kilometrów kilka. Nowa nawierzchnia, „kocie łby” (mimo totalnego braku ruchu drogowego), znaki drogowe jawiące się z częstotliwością kilku (!) metrów – wszystko to wskazywało na istnie „miejski” charakter miejscowości. Jednak nazwa miejscowości nadal królewskością zaskakiwała. Gdzie tkwi sekret? Odkryłam go przemierzając pomiędzy domostwami Wałdowa. To tu kryje się prawdziwa bohema artystyczna (zapewne wywodząca się z królewskich kręgów!): dziwaczne ogródki przydomowe z równie dziwacznymi przyrządami, sztucznymi zwierzątami w środku czy też kot z kulawą łapą leniwie zmierzający do swego pana, który okracznie siedział w fotelu pokojowym ustawionym tuż pod garażem (czyżby w ten sposób tworzył „ogród letni”?). Od tego momentu nie miałam wątpliwości – doprawdy miejscowość ta kryje w sobie pewną ponadprzeciętną wartość! Potwierdzeniem mych słów zdaje się być częstotliwość oznakowania drogowego na przestrzeni kilku metrów! I love you, Polsko – bo potrafisz wywołać (u)śmiech na mej twarzy, podszyty dużą dawką absurdu – bezcenneeee! Ostromecko. Hmmm.. i konsternacja, jak do Bromberg dotrzeć. Towarzysz Niedoli sam zaaoponował na mą ideę, co by Kolegę speedfan podpytać, i zaproponował iż czas na wciągnięcie tubylców do misji. Naturalnie ucieszył mnie takowy pomysł, jako że prospołeczna bywam. Pani z mięsnego uśmiechem mnie częstując wyjaśniła, iż „do celu pozostało 4 km”. Hołowczyc by się nie powstydził takiej nawigacji! I zaiste Bromberg zdobyty! Chustka biała na znak pokoju ostała się niejedna i przypuszczam, że propozycja zażegnania sporu przyjęta została, jako iż mieszkańcami grzeczność swą demonstrowali schodząc z chodników na dźwięk dzwonka Sanowego. Decathlon. Skoro misja wypełniona, warto także cel zdobyć. Kierunkowskazy mylnie zwodziły nas do hipermarketu zwanego Auchan. Skorom ze wsi pochodzę, to i nieświadomie po owym Auchan kroczyłam w poszukiwaniu Decathlon. Intuicja jednak wywiodła mnie poza jego mury, gdzie w oddali zobaczyłam upragnione logo. Skutek: opaska i kolarki długie (w zasadzie to ze względu na aspekty estetyczne zakupione zostały, gdyż prezentują się – bagatela – prześwietnie! na nogach mych!) Towarzysz Niedoli także nabył opaskę, która niezbędna okazała się już w drodze powrotnej – jako że wiatr towarzyszył nam silny przez cały rajd – oraz kolarki krótkie. Siły swe podreperować należało przed powrotem do Thorn. I tak oto w rewelacyjnym czasie Misjonarze powrócili na rumakach swych dzielnych, po drodze zaliczając górę skłudzewską w fenomenalnym czasie 49 km/h (San – respecccttt!). Przed zachodem słońca zdążyli do grodu Kopernika, po drodze odwiedzając „Piotra i Pawła” co by zasłużone trunki złociste zdobyć. Misja wypełniona, rekordy pobite (max długość rajdu – 94 km, max speed na Sanie – 49 km/h, avgspeed – 19,9 km/h) – czegoż chcieć więcej?

Foto i wideo relacja z Bydgoskiego Festiwalu Rowerowego na portalu MMBydgoszcz.

http://www.mmbydgoszcz.pl/6028/2010/4/25/bydgoski-festiwal-rowerowy-foto--wideo?category=news