Spis tre艣ci: 聽opis 聽| mapa 聽| komentarze

Bydgoszcz Mariampol – My艣l臋cinek, im. Jeremiego Przybory (szlak pieszy, czerwony)

Bydgoszcz Mariampol - Zamczysko - Bydgoszcz My艣l臋cinek

4.77 (95%) - 94 g艂osy

13.4 km

Pobierz 艣lad GPS: KML | GPX

szuter: 85 % | piach 15 % |

Znak - Szlak pieszy czerwony

Mapa

Opis

Latem 2013 roku szlak zosta艂 odnowiony. W terenie zainstalowano betonowe s艂upki ze znakami. Zmieniono przebieg szlaku. Wi臋cej informacji

Tekst publikowany dzi臋ki uprzejmo艣ci Ryszarda Seidela

Przebieg szlaku

Szlak Jeremiego Przybory - Tablica w My艣l臋cinku

W臋dr贸wk臋 szlakiem im. Jeremiego Przybory rozpoczynamy na p臋tli autobusowej w Mariampolu przy skrzy偶owaniu ulic Pelpli艅skiej i Wincentego Kad艂ubka.

Znajduje si臋 tutaj tablica z map膮 szlaku i odleg艂o艣ciami mi臋dzy punktami w臋z艂owymi. Pocz膮tkowo idziemy na po艂udnie chodnikiem wzd艂u偶 ulicy Pelpli艅skiej, po 300 m skr臋camy w prawo w ulic臋 Kromera, kt贸ra wkr贸tce przechodzi w nieutwardzon膮 ul. Bieszczadzk膮. Ulica ta wiedzie w kierunku wzg贸rz, a po 150 m skr臋ca w lewo na po艂udnie.

Na kolejnym ostrym 艂uku ulicy schodzimy z niej w lewo na 艣cie偶k臋 wchodz膮c膮 w niewielki las mieszany. Przechodzimy pod lini膮 NN i – ju偶 na otwartej przestrzeni – na skrzy偶owaniu 4 艣cie偶ek wybieramy t臋 biegn膮c膮 prosto pod g贸r臋.

艢cie偶ka w lewo prowadzi w kierunku pobliskiej k臋py drzew i krzew贸w porastaj膮cych 藕r贸dlisko.聽Id膮c ni膮 ok. 50 m mo偶na w艣r贸d g臋stwiny zobaczy膰 kilka wyp艂yw贸w wody.

Mijamy porastaj膮ce zbocze zaro艣la tarniny i dzikiej r贸偶y i po 100 m wychodzimy na ods艂oni臋t膮 przestrze艅 wzg贸rz nad osiedlem Zofin. Wkr贸tce osi膮gamy punkt kulminacyjny z do艣膰 rozleg艂膮 panoram膮 – w kierunku sk膮d przyszli艣my聽 wida膰 fragment Wis艂y pod Strzelcami, w lewo od kierunku marszu Wielk膮 K臋p臋 i Ostromecko oraz聽 osiedla fordo艅skie le偶膮ce mi臋dzy wzg贸rzami a Wis艂膮.

Z tego miejsca 艣cie偶ka bardzo stromo zbiega na dno g艂臋bokiego, zarastaj膮cego聽 艂臋giem jaru, by ponownie wspi膮膰 si臋 na przeciwzbocze.

Osoby o mniejszej sprawno艣ci ruchowej, b膮d藕 w niew艂a艣ciwym obuwiu, mog膮 omin膮膰 ten odcinek kieruj膮c si臋 od kamienia ze znakiem szlaku w prawo, po doj艣ciu do drogi gruntowej (ul. Orli艅skiego) nale偶y pod膮偶a膰 ni膮 w lewo, w kierunku widocznego pomnika w Dolinie 艢mierci. Po ok 400 m do ul. Orli艅skiego dojdzie z lewej strony nasz szlak.

W po艂owie przeciwzbocza w lewo w d贸艂 odchodzi 艣cie偶ka, kt贸r膮 po ok. 100 m mo偶na doj艣膰 do 藕r贸dliska po艂o偶onego w艣r贸d mrocznych zaro艣li. Dwa uj臋cia wody umo偶liwiaj膮 zaczerpni臋cie jej do naczynia.

W prawo od 藕r贸dliska 艣cie偶ka przechodzi przez fragment prywatnego gruntu, na kt贸rym stoj膮, szpec膮c krajobraz, 2 murowane budynki, od wielu lat w op艂akanym stanie. To zabudowania dawnej owczarni. Owce wypasa艂y si臋 na le偶膮cych powy偶ej wzg贸rzach.

Id膮c dalej wyra藕n膮 drog膮 mi臋dzy budynkami w d贸艂, po 300 m od rozwidlenia 艣cie偶ek, mo偶na doj艣膰 do samotnego d臋bu stoj膮cego na znacznym pag贸rze. Spod d臋bu roztacza si臋 rozleg艂y widok na osiedla fordo艅skie i lasy Ostromecka.

To o tym d臋bie wspomina艂 Jeremi Przybora we wspomnieniach z dzieci艅stwa, a mieszka艅cy Fordonu wi膮偶膮c drzewo z wydarzeniami z przesz艂o艣ci, zw膮 je d臋bem Napoleona lub… d臋bem wisielc贸w.

Szlak wychodzi na p艂askowy偶. W臋drujemy w kierunku widocznego w oddali pomnika 艣cie偶k膮 w艣r贸d traw – jak po bieszczadzkich po艂oninach, omijamy g贸rny wylot kolejnego jaru i dochodzimy do gruntowej drogi, kt贸ra na planie miasta nosi nazw臋 ul. B. Orli艅skiego. Po kilkudziesi臋ciu metrach, za skrzy偶owaniem 5 polnych dr贸g, po przej艣ciu drogi schodz膮cej w zaro艣ni臋ty jar, wybieramy 艣cie偶k臋, kt贸ra biegnie聽 w kierunku widocznego s艂upa linii WN.

Warto, szczeg贸lnie jesieni膮, zej艣膰 drog膮 w g艂膮b malowniczego jaru.

艢cie偶ka prowadzi mi臋dzy m艂odymi, pojedynczymi sosnami – wzd艂u偶 kr臋tej kraw臋dzi jaru, a potem prosto w kierunku s艂upa linii WN. Dochodzimy do punktu widokowego na G贸rze Szybownik贸w (od pocz膮tku szlaku 2,8 km).

Jest to po艂udniowo-wschodni naro偶nik Wysoczyny 艢wieckiej. Stanowi wy艣mienity punkt obserwacyjny na pradolin臋 Wis艂y ci膮gn膮c膮 si臋 w kierunku zachodnim ku centrum Bydgoszczy, jak r贸wnie偶 Dolin臋 Dolnej Wis艂y rozpoczynaj膮c膮 si臋 w艂a艣nie tutaj. Mo偶emy podziwia膰 widoki na Ostromecko z pa艂acem my艣liwskim w艣r贸d zieleni, fordo艅ski rynek z ko艣cio艂em 艣w. Miko艂aja, most przez Wis艂臋 z XIX wieku, szczyt grodziska Wyszogr贸d i G贸r臋 Krzywoustego w 艁臋gnowie.

Wskazane by艂oby umieszczenie w tym miejscu tablicy graficznej z opisem rozleg艂ej panoramy.

Szlak im. Jeremiego Przybory - Panorama Fordonu

Dawna Czarna G贸ra (95 m npm.) uzyska艂a nazw臋 G贸ra Szybownik贸w na pami膮tk臋 istniej膮cej tu w latach 1933-39 i 1945-63 szko艂y szybowcowej.聽Szybowce umieszczone na wzg贸rzu, za pomoc膮 gumowej linki nawijanej na ko艂owr贸t by艂y stamt膮d wyrzucane, rozpoczynaj膮c lot 艣lizgowy, kt贸rego 艣redni czas wynosi艂 ok. 1 minuty. Pu艂ap wysoko艣ciowy lot贸w wynosi艂 ok. 40 m.聽Po wojnie szko艂a dzia艂a艂a pod szyldem Fordo艅ska Szko艂a Szybowcowa im. Czes艂awa Ta艅skiego. Szko艂a wyszkoli艂a 艂膮cznie 5 811 pilot贸w, z tego 4 211 w okresie powojennym.

Za s艂upem energetycznym (potworek w architekturze krajobrazu, z ca艂膮 lini膮 WN szpeci widok kraw臋dzi Pradoliny!) szlak wchodzi 艣cie偶k膮 mi臋dzy zaro艣la tarniny, potem w odkrytym terenie okr膮偶a le偶膮cy na lewo jar. Wyra藕na 艣cie偶ka doprowadza nas do Kalwarii Bydgoskiej – Golgoty XX wieku, mi臋dzy pomnikiem ku czci pomordowanych w Dolinie 艢mierci i oddan膮 w 2009 stacj膮 XII – Bram膮 do Nieba. (od pocz膮tku szlaku 3,7 km )

W pobliskiej dolince hitlerowcy- w pa藕dzierniku i listopadzie 1939 roku- rozstrzelali ok. 1200 os贸b,聽w wi臋kszo艣ci inteligencji oraz dzia艂aczy polskich organizacji niepodleg艂o艣ciowych.聽W latach powojennych urz膮dzono tam cmentarz martyrologiczny oraz postawiono pomnik na wzg贸rzu. Urocze otoczenie, sprzyjaj膮ce zadumie, oraz s艂owa papie偶a Jana Paw艂a II podczas pielgrzymki do Bydgoszczy w 1999 r. przyczyni艂y si臋 do zapocz膮tkowania budowy w tym miejscu Golgoty XX w. Powsta艂a trasa pielgrzymkowa z szeregiem krzy偶y.

Szlak prowadzi po bruku drogi krzy偶owej – do g贸rnego wylotu Doliny 艢mierci, potem wchodzi na piaszczyst膮 drog臋 biegn膮c膮 wzd艂u偶 m艂odego lasu sosnowego. Ok. 400 m za Dolin膮 艢mierci, na niewielkiej polanie ods艂ania si臋 rozleg艂y widok na Bydgoszcz. Jest to dobre miejsce na odpoczynek. Przez kolejne prawie 1,5 km w臋drujemy maj膮c po lewej stronie sosnowy las. Wychodzimy聽na otwart膮 przestrze艅, poro艣ni臋t膮 trawami i pojedynczymi przysadzistymi sosenkami. Kierujemy si臋 poln膮 drog膮 w lewo (na zach贸d), w kierunku widocznej nad lasem wie偶y p-po偶.聽 Obchodz膮c pojedyncze gospodarstwo dochodzimy do 艣ciany lasu i skr臋camy w lewo (na po艂udnie), na drog臋 gruntow膮, na planie miasta – ulica Jasiniecka.

Z prawej strony do艂膮cza zielony szlak Dolnej Wis艂y (艢wiecie PKS – Bydgoszcz Le艣na PKP).

(od pocz膮tku szlaku 6,1km)
Po 200 m mijamy bram臋 wjazdow膮 do le艣nictwa Jastrz臋bie. Wchodzimy w wysoki las sosnowy i po kolejnych 200 m przechodzimy obok wspomnianej wcze艣niej wie偶y p-po偶. Droga obni偶a si臋 malowniczym jarem ocienionym przez mieszany drzewostan. Wkr贸tce wychodzimy z lasu mi臋dzy pojedyncze domy osiedla Czarn贸wko i docieramy do ruchliwej ulicy Pod Skarp膮. Nasz szlak przekracza (uwaga!) ulic臋 Pod Skarp膮 i nadal ulic膮 Jasinieck膮 prowadzi na po艂udnie, by po 500 m, przed 艣cian膮 sosnowego lasu skr臋ci膰 w drog臋 gruntow膮 na zach贸d. W臋druj膮c wzd艂u偶 艣ciany lasu, przez blisko 2 km, mo偶emy podziwia膰 widoki na ci膮gn膮ce si臋 r贸wnolegle malownicze wzg贸rza fordo艅skie i聽 – za Czarn贸wkiem – G贸r臋 Zamkow膮.

Po drodze, przecinaj膮c gruntow膮 ulic臋 Bystrzyck膮, krzy偶ujemy si臋 ze szlakiem 偶贸艂tym Osielsko PKS – Bydgoszcz Brdyuj艣cie (od pocz膮tku szlaku 9,4 km). Nasza trasa biegnie nadal w kierunku zachodnim. 聽Przed s艂upem wysokiego napi臋cia skr臋camy w las (na p艂d). Po 200m dochodzimy do 艣cie偶ki rowerowej i z ni膮 skr臋camy na na p艂n-zach贸d, potem na zach. Na 11 km szlaku opuszczamy 艣cie偶k臋 rowerow膮 (szlak zielony biegnie ni膮 dalej), id膮c na p贸艂noc聽 do ulicy Zamczysko. Przekraczamy j膮 (uwaga, intensywny ruch pojazd贸w!) i wchodzimy w las li艣ciasty na niewyra藕n膮 艣cie偶k臋, kt贸ra do艣膰 stromo wyprowadza nas na grzbiet G贸ry Zamkowej.

Oko艂o 150 m w prawo mo偶na wej艣膰 na teren dawnej bazy radiolokacyjnej Wojsk Obrony Przeciwlotniczej. Od lat 60-ych ub. wieku, do 1987 roku pracowa艂y tu radary w systemie obrony powietrznej kraju. Dzisiaj na zarastaj膮cym ro艣linno艣ci膮 terenie mo偶na jeszcze zobaczy膰 fragmenty 偶elbetowych budowli.

W臋druj膮c w kierunku zachodnim grzbietem wzg贸rza, w艣r贸d malowniczych okaza艂ych d臋b贸w,dochodzimy do grodziska – G贸ry Zamkowej (95,6 m npm.) Punkt widokowy. (od pocz膮tku szlaku 12,0 km).聽Datowany na po艂. VI – po艂. IX wieku gr贸d pe艂ni艂 funkcj臋 o艣rodka militarno-stra偶niczego Polan i by艂 najbardziej na p贸艂noc wysuni臋tym obszarem ich osadnictwa.

Widoki na okoliczne wzg贸rza i malownicze doliny a tak偶e na le偶膮c膮 w kierunku po艂udniowym聽Bydgoszcz zaczynaj膮 niestety przes艂ania膰 rozrastaj膮ce si臋 drzewa i krzewy.聽Warto to miejsce ods艂oni膰 i zagospodarowa膰 poprzez ustawienie 艂awek i wiaty.聽Atrakcyjne by艂oby umieszczenie tablic (plansz) z informacj膮 o grodzisku.

Stroma 艣cie偶ka聽 sprowadza nas w pobli偶e skrzy偶owania ul. Armii Krajowej i S膮deckiej. Ponownie 艂膮czy si臋 z naszym szlak zielony. Dzi臋ki regulacji 艣wietlnej na skrzy偶owaniu, bezpiecznie przekraczamy ruchliw膮 szos臋 wylotow膮. Pod膮偶amy ulic膮 S膮deck膮 obok przystanku MZK i PKS. (12,3 km) Po 300 m szlak zielony odchodzi w lewo, do odleg艂ej o ok. 3,8 km stacji PKP Bydgoszcz Le艣na. Droga prowadzi wzd艂u偶 p艂otu ogrod贸w dzia艂kowych, mijamy le艣nictwo Bocianowo i docieramy do ul. Gda艅skiej. Na przej艣ciu dla pieszych przekraczamy j膮 i ko艅czymy w臋dr贸wk臋 na p臋tli autobus贸w miejskich Bydgoszcz – My艣l臋cinek. Raz jeszcze mo偶emy na tablicy z map膮 prze艣ledzi膰 tras臋 naszej w臋dr贸wki. Przebyli艣my 13,8 km.

Mamy mo偶liwo艣膰 dalszego w臋drowania wzg贸rzami Pradoliny – do Rynkowa, wybieraj膮c przebiegaj膮cy w pobli偶u niebieski Szlak Brdy lub – do dzielnicy Piaski, wybieraj膮c szlak czarny.

Bardzo po偶膮dane by艂oby po艂膮czenie 艣cie偶ek spacerowych Le艣nego Parku Kultury i Wypoczynku ze szlakami pieszymi w sie膰 – dobrze oznakowan膮 i opisan膮 w punktach pocz膮tkowych i dost臋powych.

Kilometry rosn膮co

Punkt szlaku

Kilometry malej膮co

0,0

聽 FORDON – ul. Pelpli艅ska/W. Kad艂ubka, ko艅cowa p臋tla autobusowa

13,8

0,3

聽 ul. Kromera

13,5

0,7

聽聽ul. Bieszczadzka

13,1

1,2

聽 wej艣cie na 艣cie偶k臋

12,6

1,4

聽 skrzy偶owanie 艣cie偶ek, doj艣cie do 藕r贸d艂a

12,4

1,6

聽 szczyt wzniesienia z rozleg艂膮 panoram膮

12,2

1,8

聽 odej艣cie 艣cie偶ki do 藕r贸d艂a

12,0

2,2

聽 skrzy偶owanie 5 dr贸g polnych

11,6

2,8

聽 G贸ra Szybownik贸w; punkt widokowy

11,0

3,7

聽 pomnik pomordowanych w Dolinie 艢mierci; Golgota Bydgoska

10,1

4,0

聽 g贸rny wylot Doliny 艢mierci

9,8

4,4

聽 polana z rozleg艂ym widokiem

9,4

6,1

聽 droga na skraju lasu; x KP-4051z

7,7

6,3

聽 obok le艣nictwa Jastrz臋bie,KP-4051z

7,5

7,9

聽 skrzy偶owanie ulic Jasinieckiej i Pod Skarp膮, KP-4051z

5,9

9,1

聽 du偶a samotna brzoza w polu, KP-4051z

4,7

9,4

聽 ul. Bystrzycka; KP-4051z, KP-4111y

4,4

11,0

聽 skrzy偶owanie dr贸g le艣nych, KP-4051z

2,8

11,3

聽 przej艣cie przez ul. Zamczysko

2,5

12,0

聽 szczyt wzg贸rza Zamczysko; punkt widokowy

1,8

12,1

聽 zej艣cie z ul. Zamczysko

1,7

12,3

聽 przystanek MZK przy ul. Armii Krajowej/S膮decka, KP-4051z

1,5

12,6

聽 skrzy偶owanie ul. S膮deckiej z drog膮 le艣n膮; KP-4051z

1,2

13,2

聽 le艣nictwo Bocianowo

0,6

13,7

聽 przej艣cie dla pieszych przez szos臋 gda艅sk膮

0,1

13,8

聽 MY艢L臉CINEK- LPKiW, p臋tla autobusowa i parking

0,0

Charakterystyka terenu.

Drogowskaz na szlaku PrzyborySzlak im. Jeremiego Przyboryprowadzi terenami Zbocza Fordo艅skiego 鈥 mikroregionu po艂o偶onego na granicy dw贸ch mezoregion贸w: Wysoczyzny 艢wieckiej i Kotliny Toru艅skiej. Wysoczyzna jest cz臋艣ci膮 Pojezierzy Po艂udniowopolskich, natomiast Kotlina Toru艅ska stanowi fragment Pradoliny Toru艅sko – Eberswaldzkiej i rozci膮ga si臋 od okolic Ciechocinka po Nak艂o nad Noteci膮. Zbocze, kt贸re na odcinku szlaku ma oko艂o 50 m wysoko艣ci wzgl臋dnej, jest jedn膮 z najbardziej charakterystycznych form na obszarze Kotliny. Obok wydm i wsp贸艂czesnych dolin rzecznych jest jedn膮 z najbardziej rozpoznawalnych form Ni偶u Polskiego.

Zbocze powsta艂o g艂贸wnie w klimacie peryglacjalnym 鈥 zbli偶onym do klimatu dzisiejszej tundry syberyjskiej. Jego ukszta艂towanie jest wynikiem oddzia艂ywania dw贸ch g艂贸wnych proces贸w rze藕botw贸rczych 鈥 erozji bocznej w贸d p艂yn膮cych oraz denudacji. W okresie, kiedy na p贸艂nocy Polski znajdowa艂 si臋 jeszcze l膮dol贸d, wody roztopowe z topniej膮cego l膮dolodu odp艂ywa艂y w kierunku po艂udniowym i 艂膮czy艂y si臋 z wodami rzecznymi nap艂ywaj膮cymi z po艂udnia kraju, po czym wsp贸ln膮 dolin膮 odp艂ywa艂y na zach贸d. Poniewa偶 by艂a to ogromna masa w贸d, wykszta艂ci艂y rozleg艂膮 dolin臋 z licznymi rozszerzeniami. Dzisiaj nazywana jest ona Pradolin膮 Toru艅sko – Eberswaldzk膮 a rozszerzenie o kszta艂cie kotliny nazywane jest Kotlin膮 Toru艅sk膮. W miar臋 jak wody p艂yn臋艂y na zach贸d pojawi艂y si臋 warunki do erozji, to znaczy pog艂臋biania i poszerzania pradoliny. Efektem tego procesu s膮 poziomy terasowe. Jednym z nich jest poziom na kt贸rym powsta艂y bydgoskie osiedla: B艂onie, Szwederowo, Wy偶yny i Kapu艣ciska. Ten poziom oddzielony jest od dna pradoliny zboczem terasowym, kt贸re ci膮gnie si臋 przez ca艂膮 Bydgoszcz ze wschodu na zach贸d. Jest ono mniejsze i wykszta艂ci艂o si臋 w nieco innych warunkach ni偶 Zbocze Fordo艅skie.

Efektem dalszego wycofywania si臋 l膮dolodu jest prze艂om Wis艂y pod Fordonem. Wody roztopowe znalaz艂y sobie inn膮 drog臋 odp艂ywu na zach贸d (np. Pradolina Redy-艁eby) a wody rzeczne z po艂udnia kraju wykorzysta艂y istniej膮c膮 ju偶 w贸wczas dolin臋 i pop艂yn臋艂y dalej na p贸艂noc. Mniej wi臋cej w tym samym czasie Brda zamiast odp艂ywa膰 na zach贸d, wykorzysta艂a obni偶enia terenu i skr臋ci艂a w kierunku Wis艂y. Takie w臋dr贸wki koryt rzecznych s膮 powszechnym zjawiskiem w przyrodzie, a efektem tych zmian s膮 cz臋sto trudne do rozszyfrowania systemy teras i osad贸w rzecznych.

Po tym okresie nast膮pi艂 czas w kt贸rym kszta艂towa艂y si臋 intensywne procesy denudacyjne. Poniewa偶 tereny zbocza nie by艂y dostatecznie zabezpieczone przed erozj膮 w postaci szaty ro艣linnej, grunty by艂y s艂abo chronione przed spe艂zywaniem. Dochodzi艂o do wyp艂ukiwania piask贸w i glin przez wody opadowe i wody podziemne, co w efekcie doprowadzi艂o do wynoszenia tego materia艂u w kierunku podn贸偶a zbocza i osadzania go tam w postaci sto偶k贸w nap艂ywowych. Powsta艂y rozleg艂e systemy dolinek denudacyjnych, sk艂adaj膮cych si臋 z wielu odn贸g i mniejszych lub wi臋kszych zag艂臋bie艅. Najmniejsze z nich nosz膮 nazw臋 nisz denudacyjnych, wi臋ksze – dolinek zawieszonych. W obr臋bie zbocza aktywne by艂y w贸wczas osuwiska. Najwi臋ksze systemy powsta艂y w rejonie ul. Zamczysko przy wyje藕dzie do Osielska oraz w rejonie ul. Armii Krajowej i ul. S膮deckiej.

Dzisiejszy klimat i zagospodarowanie teren贸w Zbocza Fordo艅skiego nie pozwalaj膮 na dalsze funkcjonowanie proces贸w denudacyjnych. Zbocza utrwalone zosta艂y poprzez 艂膮ki i lasy. Systemy korzeniowe ro艣lin zapobiegaj膮 ruchom masowym gruntu. St膮d konieczna jest ich ochrona przed dewastacj膮 i zmian膮 funkcji.

Na wykszta艂cenie si臋 zbocza mia艂y wp艂yw r贸wnie偶 wody podziemne. Poniewa偶 Pradolina przeci臋艂a warstwy wodono艣ne (piaski i 偶wiry w kt贸rych znajduje si臋 woda), w zboczu spotyka si臋 藕r贸de艂ka, wycieki i wysi臋ki w贸d podziemnych. Wody podziemne wyp艂ywaj膮 najcz臋艣ciej w zboczach dolinek, kt贸re wcze艣niej same pomaga艂y ukszta艂towa膰. W obr臋bie zbocza znajduj膮 si臋 wychodnie dw贸ch poziom贸w wodono艣nych.

Pierwszy poziom znajduje si臋 w wy偶szej cz臋艣ci zbocza. Wody pochodz膮 z warstwy piask贸w po艂o偶onej p艂ytko pod powierzchni膮 Wysoczyzny 艢wieckiej. 殴r贸de艂ka zasilane wodami z tej warstwy maj膮 charakter okresowy i pojawiaj膮 si臋 w贸wczas, gdy jest wystarczaj膮ca suma opad贸w na wysoczy藕nie. Ni偶ej po艂o偶one s膮 藕r贸de艂ka drugiej warstwy wodono艣nej. Warstwa ta ma wi臋ksze znaczenie gospodarcze 鈥 z niej zasilana jest znaczna cz臋艣膰 uj臋膰 po艂o偶onych dalej na p贸艂noc na Wysoczy藕nie 艢wieckiej. Warstwa ta zasila 藕r贸de艂ka po艂o偶one w dolnej cz臋艣ci zbocza i ma charakter bardziej sta艂ookresowy. Oczywi艣cie, problem zasiania i wyst臋powania 藕r贸de艂ek w zboczu nie jest tak oczywisty, poniewa偶 wyst臋puj膮 jeszcze osady denudacyjne, kt贸rymi wody pochodz膮ce z obu warstw mog膮 si臋 miesza膰.

Efektem wyp艂ywu w贸d podziemnych jest kilka ciek贸w okresowych, kt贸re odp艂ywaj膮 z terenu zbocza najwi臋kszymi dolinkami w kierunku dna Pradoliny. Cieki te s膮 cz臋艣ciowo uregulowane a nawet skanalizowane, a wody z nich rzadko trafiaj膮 do Brdy lub Wis艂y, raczej wsi膮kaj膮 w piaski z kt贸rych zbudowana jest znaczna cz臋艣膰 dna Pradoliny.

Ze wzgl臋du na bardzo urozmaicon膮 rze藕b臋 terenu oraz stosunki wodne na obszarze Zbocza Fordo艅skiego wyst臋puje niespotykany na innych obszarach Bydgoszczy zesp贸艂 r贸偶nych typ贸w topoklimat贸w 鈥 lokalnych warunk贸w klimatycznych, determinowanych przez specyficzne cechy ukszta艂towania terenu, wilgotno艣ci pod艂o偶a i szaty ro艣linnej. I tak, na niezwykle ma艂ej przestrzeni wyst臋puj膮 ko艂o siebie topoklimaty r贸偶nych ekspozycji terenu: po艂udniowej, wschodniej, zachodniej i nawet p贸艂nocnej, topoklimaty teren贸w otwartych i le艣nych, topoklimaty teren贸w suchych i wilgotnych, zjawiska lokalnych mgie艂, inwersji i sp艂yw贸w ch艂odu. Naturalnie, wyst臋powanie cech topoklimat贸w nie jest odczuwalne zawsze, a zale偶y od og贸lnych, globalnych czynnik贸w klimatycznych. Jednak偶e bywaj膮 dni w ci膮gu roku, kiedy mo偶na obserwowa膰 wszystkie te zjawiska w pe艂nej formie.
Zbocze Fordo艅skie nale偶y do najsilniej zr贸偶nicowanych ekologicznie nie tylko w Bydgoszczy, ale tak偶e w ca艂ej strefie ni偶owej. Jest tu przede wszystkim bardzo du偶a r贸偶norodno艣膰 biotop贸w (od suchych do podmok艂ych) i biocenoz.
Zachowane lasy to cz臋sto gr膮dy typowe, lub zboczowe, czasami 艣wiat艂olubne d膮browy.
Na zboczach cz臋sto wyst臋puj膮 zbiorowiska zaro艣lowe, g艂og贸w, r贸偶, 艣liwy tarniny,聽 berberysu, jak r贸wnie偶 murawy kserotermiczne. W dolinkach ze strumieniami wyst臋puj膮 艂臋gi jesionowo-olszowe. Strefy wyciek贸w opanowane s膮 przez zbiorowiska szuwarowe i skrzypu olbrzymiego, cz臋sto rosn膮ce na torfowiskach 藕r贸d艂owych.
W艣r贸d nasadze艅 dokonanych przez cz艂owieka spotyka si臋 r贸wnie偶 BORY sosnowe i
buczyny (My艣l臋cinek)

Ca艂o艣膰 zbocza Fordo艅skiego – od Rynkowa do Mariampola, znajduje si臋 w granicach Bydgoszczy i wchodzi w sk艂ad ZESPO艁U NADWI艢LA艃SKICH PARK脫W KRAJOBRAZOWYCH.

W celu ochrony najbardziej warto艣ciowych obszar贸w postuluje si臋 powo艂anie szeregu rezerwat贸w przyrody (Dolinki My艣l臋ci艅skie, Dolinki Fordo艅skie) oraz u偶ytk贸w ekologicznych (Czarn贸wko, Zamczysko, Ogr贸d Botaniczny).

Trasy w okolicy

Kategorie

Rodzaje szlaku: Szlak pieszy (znakowany). Miejscowo艣ci: Bydgoszcz. Regiony: Bydgoski (powiat), Bydgoszcz, Dolina Dolnej Wis艂y i Zesp贸艂 Park贸w Krajobrazowych Che艂mi艅skiego i Nadwi艣la艅skiego. Wojew贸dztwa: kujawsko-pomorskie.

Ostatnia modyfikacja: 20 lutego 2017